راهنمای مطالعه

درمان سندروم نفروتیک در کودکان و بزرگسالان + علائم [0 تا 100]

درمان سندروم نفروتیک در کودکان و بزرگسالان یکی از مسائلی است امروزه بسیار مهم شده است و لازم است که برای درمان این بیماری ابتدا علل و علائم آن را بشناسید.

سندروم نفروتیک چیست؟

سندروم نفروتیک نوعی بیماری کلیوی است که باعث افزایش دفع پروتئین از طریق ادرار می‌شود و می‌تواند آسیب‌های جدی به کل بدن وارد کند. از آنجایی که بدن انسان از پروتئین برای ساخت سلول‌ها و تنظیم عملکردهای حساس خود استفاده می‌کند، به هم خوردن تعادل پروتئین در بدن ممکن است ما را در معرض خطرات جدی قرار دهد. بنابراین درمان سندروم نفروتیک بسیار حیاتی است.
این سندروم اغلب در اثر آسیب دیدگی عروق خونی ریز کلیوی ایجاد می‌شود؛ عروقی که مواد زائد بدن را وارد کلیه و ادرار می‌کنند. معمولاً به دلیل خروج پروتئین زیاد از خون، ورم و ادم (به خصوص در پا) ایجاد می‌شود و فرد در معرض انواع دیگری از بیماری‌ها قرار می‌گیرد. بنابراین بیمار باید هر چه سریع‌تر برای درمان این سندروم اقدام کند.
معمولاً اصلی‌ترین بخش درمان سندروم نفروتیک مصرف دارو و درمان مشکلات زمینه‌ای است. به عنوان مثال پزشک ممکن است تغییر در رژیم غذایی، رفع لخته‌های خونی، درمان عفونت‌ها و در کنار آنها مصرف دارو را توصیه کند.

علائم سندروم نفروتیک

از آنجایی که در مقابله با سندروم نفروتیک با عوارض متعددی مواجه می‌شویم، شناسایی علائم آن کار دشواری نیست. اصلی‌ترین علائم این بیماری شامل:
· وجود مقادیر بالایی از پروتئین در ادرار (پروتئینوری)
· ادرار کف آلود
· افزایش سطح کلسترول و چربی در خون (هایپرلیپیدمی)
· تورم و ادم پا به خصوص در ناحیه مچ و قوزک پاک
· تورم دست و بازوها
· درد کلیه‌ها به خصوص در صبح
· افزایش وزن ناشی از احتباس مایعات
· احساس خستگی مفرط
· کاهش اشتها
· کاهش سطح آلبومین خون
بنابراین تشخیص سندروم نفروتیک از روی علائم بسیار ساده است؛ اما پزشک برای اطمینان از بیماری یک آزمایش ادرار را در کنار آزمایش خون تجویز می‌کند تا به بیماری شناخته شود. توصیه می‌شود در صورت مشاهده علائم مذکور حتی به صورت خفیف، حتماً به پزشک مراجعه کنید.

دلایل ابتلا به سندرم نفروتیک

سندروم نفروتیک اغلب به دلیل آسیب عروق خونی ریز کلیه به خصوص در ناحیه گلومرول‌ها به وجود می‌آید. عروق خونی گلومرول‌ها داخل کپسول بومن قرار دارند و اولین جزء از واحدهای تصفیه کلیوی هستند. در افراد سالم این عروق از ورود پروتئین و سایر مواد مفید به ادرار جلوگیری می‌کنند. در صورتی که این گلومرول‌ها آسیب ببینند مقادیر زیادی پروتئین دفع می‌شود و بیماری سندروم نفروتیک بروز پیدا می‌کند.
برخی داروها مثل ضد التهاب‌های غیر استروئیدی یا داروهای آنتی بیوتیک می‌توانند باعث افزایش خطر سندرم نفروتیک شوند. همچنین بیماری‌هایی مثل دیابت، آمیلوئیدوز، لوپوس یا بیماری‌های کلیوی می‌توانند ریسک ابتلا به این بیماری را افزایش دهند. همچنین برخی عفونت‌ها مثل ایدز، هپاتیت، مالاریا و بیماری‌های تاثیرگذار بر عروق می‌توانند باعث افزایش ریسک ابتلا به این سندروم شوند.

درمان سندروم نفروتیک

کاهش کلسترول، فشار خون و کاهش ادم اولویت اول درمان سندروم نفروتیک هستند. در صورتی که عملکرد کلیه بسیار ضعیف شده باشد، لازم است دیالیز به صورت مرتب صورت بگیرد. همچنین افزایش پروتئین خون به منظور کاهش اثرات مخرب این سندروم در مرحله بعد مورد توجه قرار می‌گیرد. به این منظور متداول‌ترین داروهایی که ممکن است تجویز شوند شامل:
· داروهای کاهش دهنده کلسترول خون: این داروها علائم سندروم نفروتیک را کاهش می‌دهند.
· داروهای ضد فشار خون مثل مهارت کننده‌های بتا و آلفا: این داروها با کاهش فشار خون در گلومرول موجب کاهش خروج پروتئین از ادرار می‌شوند.
· داروهای ادرار آور: این داروها علاوه بر کاهش فشار خون باعث کاهش تورم و ادم می‌شوند.
· داروهای رقیق کننده خون و ضد انعقاد: داروهایی مثل آسپرین و وارفارین باعث کاهش احتمال ایجاد لخته خون در عروق می‌شوند؛ چرا که با مصرف داروهای کاهنده فشار خون احتمال لخته شدن خون افزایش می‌یابد.

آیا سندروم نفروتیک درمان قطعی دارد؟

سندرم نفروتیک یک بیماری خاص نیست که بتوان با داروهای اختصاصی آن را مورد هدف قرار داد. با این حال این بیماری نیز قابل درمان بوده و برنامه درمانی توصیه شده توسط پزشک کاملاً به شرایط فرد بستگی دارد. در صورتی که علت خاصی مثل بیماری‌ها یا سایر عواملی که ذکر کردیم باعث به وجود آمدن این اختلال شده است، می‌توان با درمان آن به هدف کامل رسید. معمولاً قبل از هر چیزی خطرناک‌ترین علامت سندروم یعنی ادم و تورم بافتی تحت درمان قرار می‌گیرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.